Importance of Natural Meadows and Rangelands in the Future Prospective of Türkiye
DOI:
https://doi.org/10.29329/actanatsci.2023.353.06Keywords:
Forage crops, Meadow and rangeland, Forage productionAbstract
People should consume animal as well as plant products in terms of having a sufficient and balanced diet. Therefore, it depends on the production of adequate animal products, so that animals can be fed regularly. Due to this reason, the most important problem faced in animal husbandry in our country is the difficulties in providing adequate and quality roughage. The main sources of quality roughage for livestock animals are the fodder crops produced from cultivated fields as well as meadows and rangeland hay. In Türkiye, approximately 14.5% hay and 27.2% grain feed (concentrated feed) are produced in field areas. On the other hand, increasing population and rising income levels correlatedly increase the demand for animal products. However, currently, 41.7% of field areas are allocated for the production of animal feed (hay + grain feed), while food production for human beings is carried out in 55.6% of cultivated field areas. Therefore, it is very difficult to meet the increasing demand for roughage and concentrated feed of animals from existing agricultural areas. However, natural meadows-rangelands are the most important resources that can meet the roughage needs of animals without competing with food production areas. Therefore, meadows and rangelands should be protected, and shouldn’t be used for other purposes, low-yielding ones should be improved and should be used in accordance with management principles for sustainable production if it is desired to feed people regularly in the future.
References
Alçiçek, A., Kılıç, A., Ayhan, V., & Özdoğan, M. (2010). Türkiye’de kaba yem üretimi ve sorunları. Türkiye Ziraat Mühendisliği VII. Teknik Kongresi. Türkiye. ss. 1071-1080.
Altın, M. (1984). Doğu Anadolu Bölgesinde nadas alanlarından yararlanma olanakları. Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, 15(3-4), 101-108.
Avağ A., Koç, A., & Kendir, H. (2012). Ulusal Mera Kullanım ve Yönetim Projesi Sonuç Raporu. TÜBİTAK Proje No: 106G017.
Aydoğdu, M., Yıldız, H., Ünal, E., Özaydın, K. A., Dedeoğlu, F., Ataker, S., & Kuz, V. Ö. (2020). Mera Varlığının ve Mera Durum Sınıflarının Belirlenmesi. T.C. Tarım ve Orman Bakanlığı, TAGEM, Tarla Bitkileri Merkez Araştırma Enstitüsü Proje Sonuç Raporu.
Bakır, Ö. (1984). Nadas alanlarında yem bitkileri yetiştirme olanakları. Kuru Tarım Bölgelerinde Nadas Alanlarından Yararlanma Sempozyumu, Türkiye. TÜBİTAK Yay. No: 593.
Baskıcı, M. M. (1999). Evcilleştirme tarihine kısa bir bakış. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, 53, 73-94.
Coşkun, B. (2021). Hayvan beslemede hiç saman kullanmayalım mı? Türkiye Hayvancılığında Kaba Yem Sorunları ve Çözüm Yolları Çalıştayı, Türkiye. ss. 109-128.
FAO. (2019). FAOSTAT Statistics Division. https://www.fao.org/faostat/en/#home
Gökkuş, A. (1994). Türkiye’nin kaba yem üretiminde çayır-mera ve yem bitkilerinin yeri ve önemi. Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, 25(2), 250-261.
Gökkuş, A. (2020). A review on the factors causing deterioration of rangelands in Turkey. Turkish Journal of Range and Forage Science, 1(1), 28-34.
Gökkuş, A., & Kaplan, O. (2018). Kışlık ara ürün olarak yetiştirilen yem bitkilerinin biberin (Capsicum annuum var. annuum) verim ve verim unsurlarına etkileri. ÇOMÜ Ziraat Fakültesi Dergisi, 6(2), 1-6.
Gürsoy, E., & Macit, M. (2020). Hasat zamanının kaba yemin kimyasal kompozisyonu ve kalitesi üzerine etkisi. Euroasia Journal of Mathematics, Engineering, Natural & Medical Sciences, 8(9), 168-177.
Hanoğlu Oral, H., & Gökkuş, A. (2021). Evaluation of total roughage production and its sufficiency for livestock in Turkey. Journal of the Institute of Science and Technology, 11(3), 2423-2433. https://doi.org/10.21597/jist.899304
Harmanşah, F. (2018). Türkiye’de kaliteli kaba yem üretimi sorunlar ve öneriler. TÜRKTOB Dergisi, 25, 9-13.
Holechek, J. L., Pieper, R. D., & Herbel, C. H. (2011). Range management: Principles and practices (6th Ed.). Prentice Hall, Inc.
Kara, E. (2016). Aydın koşullarında kışlık ara ürün olarak yetiştirilecek tek yıllık bazı baklagil ve buğdaygil yem bitkilerinin verim ve kalite özelliklerinin belirlenmesi. [Yüksek Lisans Tezi. Adnan Menderes Üniversitesi].
Karasu, A., Uzun, A., Öz, M., Başar, H., Turgut, İ., Göksoy, A. T., & Açıkgöz, E. (2006). Kışlık ara ürün ve azotlu gübre uygulamalarının ayçiçeğinde (Helianthus annuus L.) verim ve önemli tarımsal özellikler üzerine etkileri. Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, 20(1), 85-97.
Kışlalıoğlu, M., & Berkes, F. (1985). Ekoloji ve çevre bilimleri. Türkiye Çevre Sorunları Vakfı.
Lal, R. (1989). Land degradation and its impact on food and other resources (pp. 85-140). In Pimentel, D., & Hall, C. W. (Eds.), Food and natural resources. Academic Press.
Lonnie, M., Hooker, E., Brunstrom, J. M., Corfe, B. M., Green, M. A., Watson, A. W., Williams, E. A., Stevenson, E. J., Penson, S., & Johnstone, A. M. (2018). Protein for life: Review of optimal protein intake, sustainable dietary sources and the effect on appetite in ageing adults. Nutrients, 10(3), 360. https://doi.org/10.3390/nu10030360
OECD. (2020). Meat consumption. https://data.oecd.org/agroutput/meat-consumption.htm
Öztürk, K. (2002). Küresel iklim değişikliği ve Türkiye’ye olası etkileri. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 22(1), 47-65.
Ritchie, H., & Roser, M. (2020). Environmental impacts of food production. https://ourworldindata.org/environmental-impacts-of-food
Saygın, Ö., & Demirbaş, N. (2018). Türkiye’de kırmızı et tüketimi: Sorunlar ve öneriler. Selçuk Tarım ve Gıda Bilimleri Dergisi, 32(3), 567-574.
Sertel, F. (2019). Kışlık ara ürün olarak yetiştirilen bazı yem bitkisi türlerinin pamukta (Gossypium hirsutum L.) verim ve verim öğeleri üzerine etkileri. [Yüksek Lisans Tezi. Aydın Adnan Menderes Üniversitesi].
Soya, H., & Ergin, İ. (1989). Ara ürün olarak değerlendirilebilecek iki yeni yem bitkisi “İskenderiye üçgülü ve Acem üçgülü”. Çukurova Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, 5(1), 243-250.
TBSA. (2019). Türkiye Beslenme ve Sağlık Araştırması. T.C. Sağlık Bakanlığı Halk Sağlığı Genel Müdürlüğü, Yayın No: 1132.
Tekce, E., & Gül, M. (2014). Ruminant beslemede NDF ve ADF’nin önemi. Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, 9(1), 63-73.
TEPGE. (2021). Tarım ürünleri piyasaları, dana eti. Tarım ve Orman Bakanlığı, Tarımsal Ekonomi ve Politika Geliştirme Enstitüsü (TEPGE).
TMO. (2020). Toprak Mahsulleri Ofisi Buğday İstatistikleri.
Tosun, F., & Altın, M. (1984). Erzurum kıraç koşullarında ekim nöbeti denemesi. Kuru Tarım Bölgelerinde Nadas Alanlarından Yararlanma Sempozyumu, Türkiye.
TÜBER. (2015). Türkiye Beslenme Rehberi. T.C. Sağlık Bakanlığı Yayın No: 1031.
TÜİK. (2020). Tarım İstatistikleri. Türkiye İstatistik Kurumu.
TÜİK. (2021). Nüfus İstatistikleri. Türkiye İstatistik Kurumu.
TÜRK-İŞ. (2023). Haber Bülteni. Türkiye İşçi Sendikaları Konfederasyonu.
Williams, O. B. (1981). Evolution of grazing system (pp. 1-12). In Morley, F. W. H. (Ed.), World animal science: Grazing animals. Elsevier Science Ltd.
Yavuz, T., Kır, H., Gül, V. (2020). Türkiye’de kaba yem üretim potansiyelinin değerlendirilmesi: Kırşehir ili örneği. Türkiye Tarımsal Araştırmalar Dergisi, 7(3), 345-352.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2023 Ahmet Gökkuş, Ece Coşkun
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
